De Aya Sofya of Hagia Sophia is een van de meest intrigerende bouwwerken. Ze oefent al jaren een enorme aantrekkingskracht op me uit en toen we ooit een dag in Istanbul waren… was ze gesloten.
Nu gingen we in de herkansing en het werd een ontmoeting die me nog lang zal heugen. Superlatieven schieten tekort bij zo’n bijzonder gebouw, met zo’n buitengewone historie en niet te vergeten de wonderbaarlijke wisselwerking met de mensen die het ontworpen en gebouwd hebben, gerepareerd, verbouwd, verloederd en weer opgebouwd. Dat allemaal is te voelen binnen. Vele vele eeuwen aan emotie zijn daar te voelen…
De foto’s zijn gemaakt met mijn Oneplus 6 (alleen de eerste) en de Eos M met vaste 22mm lens.
we Op heel veel plekken in Turkije wordt gewerkt: aan de wegen, nieuwe bruggen en tunnels, de SultanAhmet Camii – en aan het archeologisch museum in İstanbul. Een soort van oud en nieuw dus maar daardoor hebben we een grote vleugel niet kunnen bezichtigen. Goeie smoes om nog eens een keer terug te gaan!
In ieder geval hebben we dit wel gezien:
Roofvogel op de hoek van een sarcofaag op het buitenterreinRoofdieren hebben altijd tot de verbeelding gesprokenUit de oudste tijden zijn veel mythische figuren te bewonderenHele vroege BirdmanEen “vergeten” Medusa die pas nadat een buitenlandse onderzoeker er aandacht aan schonk een waardige plek in het museum kreegDiverse foto’s van een marmeren sarcofaagOok is er een prachtige verzameling dierenmosaïkenUiteraard waren er veel leeuwen bijEn dan dit mythische beest – wat is het?En nog een – blijkbaar wel een dier dat in het bewustzijn en de fantasie van mensen bestond
De foto’s zijn gemaakt met mijn Oneplus 6 (alleen de eerste) en de Eos M met vaste 22mm lens.
Nadat we een paar keer de sneeuw hebben opgezocht in Bozdağ was dit keer Denizli het doel: met een aantal vrienden een bus huren en gewoon gaan. Het werd een heeeeele lange dag maar het was erg gezellig en op de bergen mooi wit en fris. Met de kablebaan gingen we over de 1900 meter grens!
Onderweg naar boven leek het met de sneeuw wel mee te vallenOp de spiegelgladde toegangsweg waren al warme hapjes te koopEn hoppekee de kabelbaan inIn de felle wind was het KOUD! Gelukkig zat er een goed scherm voor ons bakkieEen waterig zonnetje deed haar best om ons op te warmenZo zag het er echt uit door het blauwe raam!Een prachtige tocht – en ook weer met nog mooiere uitzichten terug naar benedenIngang van een van de drie kabelbanenLekker broodjes warme worst of KöfteGezellig druk met echte sporters, dagjesmensen en ons
De foto’s zijn gemaakt met de Oneplus 6 en bewerkt met Darktable. Het blauw was prima om te zetten met een geschikte module naar grijstinten.
Mag ik in de eerste post van 2019 nog terugkijken? Tuurlijk. Zeker omdat de traditionele vuurwerkfoto’s ontbreken. Ondanks dat het donderde als nooit tevoren hadden we de behoefte om dit jaar met al z’n beslommeringen lekker weg te slapen. Lukte niet dus.
Als ik aan beslommeringen in 2018 denk dan is het de waterschade waardoor uiteindelijk het hele huis overhoop gehaald is en letterlijk gerenoveerd. Tijdens de droogfase met 3 bulderende droogmachines hadden we tijd voor allerlei klussen. En zelfs af en toe een foto:
De foto’s zijn gemaakt met mijn Oneplus 6 (alleen de eerste) en de Eos M met vaste 22mm lens.
Al een aantal jaren is er een geweldige traditie in Den Haag aan het einde van het jaar: Carnivale. Dat is een oermix van circus en kermis met originele attracties uit de tijd dat zo’n rondreizend gezelschap de wereld van dorpelingen en stedelingen wijder maakten.
Het is enorm goed gelukt om die sfeer van vroeger vast te houden, zelfs in dit tijdperk waarin we alles al (denken te) weten. Magie is van alle tijden, waaghalzerij, krachtvertoon en erotiek ook. En zo zit je middenin die emoties te genieten!
Het was fijn om dit te ervaren met Jolande, Tiia en Mathijs – en diverse vrienden uit de worstelwereld want ook zij gaven acte de presence.
Bijzonder deze keer is dat we het steilewandrijden van Henny Kroeze voor het eerst en het laatst meemaakten…
De foto’s zijn gemaakt met de EOS M5 en 22mm lens.
Door alle perikelen in huis is de hele “feestmaand” nogal aan ons voorbij gegaan. Alleen het oudjaargeknal in de verte plaatst me een beetje in het hier en nu. Dan maar een foto van Carnavale 2018 met twee gekoppelde vragen.
Gisteravond een bijzonder jazzconcert meegemaakt in de kervanseray in Kuşadası. We hadden de aanplakbiljetten al gezien en waren best benieuwd. De buurvrouw attendeerde ons er ook op want een van de muzikanten (Evrim Demirel) is familie van haar.
Het concert was inderdaad heel jazzy, ver van de oppervlakkige uitvoeringen die we vaker tegenkomen. Buitengewoon goede muzikanten. En bijzonder om het in dit eeuwenoude gebouw te beleven!
In de Kuşadası AVM is een amfitheater waar we af en toe hebben rondgekeken, met name tijdens de bouw (waar zie je nog zoiets sinds de Romeinse tijd) en nu was het tijd voor de eerste echte voorstelling: een concert van Sertab Erener.
Het was fantastisch: twee opstellingen op het podium: een compacte huiskamersetting waar akoestisch gespeeld werd en een ruimte voor beweeglijke, snellere muziek.
Do foto’s zijn gemaakt met de Eos M en 22mm vaste lens (de spullen werden bijna in beslag genomen tijdens de controle…)
Vandaag zijn we naar Wildlands in Emmen geweest. Een bewolkte dag met fijne temperatuur en dat is misschien wel ideaal voor zo’n gelegenheid.
Uiteraard ging de camera mee maar voor de meeste dieren is een lange lens heel prettig. Dus wat had ik: een heeeele korte lens. Eigenlijk heb ik maar van één dier een portret gemaakt (ja ja, extreem weinig voor mijn doen…) en dat is de soepschilpad. Caretta Caretta vind ik veel mooier en zelfs smakelijker klinken.
De foto’s zijn gemaakt met de Eos M5 en 11-22 lens op 22 mm
