Een Nederlandse titel van deze blog maar er speelt een Engelstalig liedje van Mike Oldfield door mijn hoofd…
De schaduwen zijn van de transparante stickers op onze voorruit en allerlei planten daarvoor en daarachter. Het contrast van deze telefooncamerafoto is opgehaald in Darktable.
Ik vraag me nog steeds af waarom de hangende bloempot twee keer in beeld is; zou er behalve direct zonlicht ook nog iets reflecterends zijn geweest?
Door de voortijdig afgebroken vakantie hadden we tijd voor dingen die we al tijden hebben uitgesteld. Zoals foto’s van diverse decennia in het verleden uitzoeken. En objecten die ook in die fotodozen zaten, zoals deze:
Wat een onvergetelijke reis door half Europa had moeten worden met alle indrukken van een wereldmeeting en een Adriatic Raid langs de kust met Jolande als gids naar die vroegere dierbare plaatsen is een grote sof geworden.
Voor mij 12 dagen met hoogte- en dieptepunten en voor Jolande 5 dagen met vooral dieptepunten. Het pijnlijkst waren nog alle eendjes die ons tegemoet reden met vrolijk zwaaiende mensen er in terwijl wij letterlijk en figuurlijk afdropen. Tijdens de vrolijke Kroatische avonturen stond ik nieuwe papieren te regelen en verzekeringsformulieren in te vullen 🙁
Ach, ik heb wel veel geleerd. Dat ik over de auto nog veel moet leren bijvoorbeeld. En dat ik niet te vast moet rekenen op het nakomen van afspraken door anderen. En dat een joekel van een tent erg veel werk is om iedere dag alleen op te zetten. En dat gemiddeld 400 kilometer per dag moeten rijden de pret ook wel drukt. En dat er niet teveel spullen in 1 tas moeten zitten. En nog veel meer.
Tenslotte nog wat: een paar maanden later toen we thuiskwamen van een bezoekje gaf de buurvrouw ons een stapeltje papieren. Die waren door een Sloveense meneer uit Brabant afgegeven. Blijkbaar ergens in Slovenië gevonden en door particulieren naar Nederland meegenomen:
Wat geweldig van deze mensen om dat te willen doen! Weliswaar had ik alle documenten alweer nieuw in bezit maar hier werd ik toch wel stil van. En het maakt ook heel veel goed. Over een paar jaar is de wereldmeeting in Slovenië – wellicht wil ik een stukje van mijn 2019 reis overdoen en alsnog genieten van dat prachtige land!
Na het karige ontbijt startten we de dyane met minimale weemoed en de zin om weer een enorme rit te maken. Met eindstop Gouda!
Wat een legendarisch lekkere koeken hadden ze hier zeg! De chocola plakte alles aan elkaar maar wat een smaak!
Het zal altijd leuk blijven om het karretje te zien, ook al liet ‘ie ons een beetje in de steek deze vakantie.
Zijn dorst zal ik ook niet vergeten. Zelden zoveel liters olie in een motor gedaan. En dan die dikke blauwe walm bergafwaarts. Misschien is deze ruilmotor geen goede keuze geweest.
En dan lig ik ineens te pitten midden in een winkel? Vechtend tegen het ongeloof om nooit meer samen te kamperen wilden we een tweepersoons luchtbed kopen. Niet meer zo’n hele hoge maar… nou ja iets wat gewoon heel lekker slaapt zonder hoog te zijn.
Zo hebben we de Wit in Schijndel in de route opgenomen. En we zijn er niet zonder luchtbed vandaan gegaan. Een goeie is prijzig, maar slaapt echt superlekker. Belangrijk als je zulke lange tochten rijdt.
En dan zijn we weer thuis in Gouda! Je ziet het water uit de tent lopen. Eigen import uit Slovenië…
Een echte kampeerder heeft geen kampeerkathedraal nodig, maar als je die hebt blijkt deze zelfs in de achtertuin te passen. Het was zelfs droog weer zodat uiteindelijk alles weer droog de kast in kon – tot ik zin zou krijgen in een nieuw avontuur. Hopelijk ooit…
Het Adler hotel ligt op zo’n mooie plek dat ik er in betere tijden graag een bezoek zou brengen. En om de indrukwekkende burcht bekijken waar we nu geen tijd voor hadden want er stonden weer veel kilometers op het programma!
Eigenlijk past ons autootje heel goed in dit klassieke dorpsgezicht
Zelfs de parkeerboetes in dit dorp waren de vriendelijkheid zelve: een eurootje of 15
En ja hoor, het zal toch niet eens een uurtje achter elkaar droog blijven????
Nou… eigenlijk begon het geleidelijk wel droog te worden!
Heerlijk om in een beetje droog land te kunnen rijden. Helemaal geen straf om weer richting huis te gaan op deze manier. Het gemiste deel van de vakantie vergaten we maar even…
Weet je trouwens waar bestelbusjes vandaan komen?
En ook deze dag hadden we lekker geen zin om de natte tentplunje op te zetten en naar een vervangend luchtmatras te gaan zoeken. Een premiere classe hotel bij het vliegveld van Frankfurt leek ons erg exclusief. Het viel helaas een beetje tegen: slechts een overnachtplek voor verveelde reizigers met te weinig personeel en weinig geadverteerde faciliteiten echt aanwezig. Wat een onpersoonlijk contrast met het warme familiehotel van een nacht eerder!
Het uitzicht op volkstuintjes en de talloze laagvliegende vliegtuigen die je niet kon horen door het driedubbele glas maakten veel goed!
De ochtend van 28 juli hadden we behoorlijk de pest in. De nacht was brak en de tent was nat. Langzaam kwam het besef dat we een probleempje hadden:
Nou… in de nattigheid van deze omgeving – wel de mooiste camping die ik ooit gezien heb! – besloten we de boel af te blazen. Buienradar liet zien dat er later die ochtend een periode met normale ipv plensregen zou zijn dus we bereidden het vertrek voor en toen het inderdaad iets minder hard regende propten we het overleden luchtbed in een container en alle andere spullen ergens in de Dyane en startten de auto.
Maar er gebeurde… niets. De startmotor draaide wel maar de motor sloeg meteen weer af. Na een telefoontje met een dyanespecialist en wat gerommel met contacten kwam het oude beestje in beweging en ging de route noordwaarts:
Onophoudelijk plensde de regen door en we hadden zo’n behoefte om even een droge weg te zien!
Er was grof geweld nodig om eventjes droog te kunnen rijden: de Karawankentunnel (met karakteristieke wachttijd):
Zo ging het nog een tijdje goed. Alleen het starten van de auto werd steeds moeilijker en ook tijdens het rijden hield de kar steeds meer in tot het gevaarlijk werd. Na een stop hield het helemaal op. Rommelen met de contacten hielp niet meer… Dus stond de auto nat te plenzen en zaten wij de ANWB te bellen…
Dat tankstation in Oostenrijk is het schrikbeeld van de vakantie geworden… Heel af en toe regende het even niet en kon ik een luchtje scheppen:
Uren en uren hebben we gewacht want de lokale hulpdienst was erg druk en stond ook nog eens vast in de monsterfile. Na lange tijd kwam het verlossende voertuig toch de afrit af:
Wat bleek het probleem: toch het contactslot. De monteur maakte een noodconstructie om met een stekkertje contact te maken en met een losse draad te starten, net zoals criminelen in de film doen. Inmiddels hadden we een hotel gebeld want in deze krankzinnige nattigheid een natte tent opzetten was zelfs mij te gortig. In het donker in een continue wolkbreuk de laatste 50 kilometer gereden op wegen die om de zoveel kilometer opgebroken waren. Heb ik zo’n hekel aan!. Hyperalert en doodop arriveerden we eindelijk in het dorpje en het hotel waar het personeel al lang naar huis was maar een heerlijk welkomstbriefje op ons lag te wachten:
En wat kan een kamer met echte bedden LEKKER zijn!
Doodop van alle water, vermoeidheid en emoties vielen we in een heerlijke diepe slaap, alleen licht onderbroken door een bijzonder carillon dat bij ieder kwartier ook het bijbehoren de uur liet horen.
Dan de beruchte dag 9 van de vakantie…
Na een bizarre nacht gelukkig wakker met een onbeschadigde Dyane buiten het hek. We waren er niet gerust op door alle uitgaansvolk waardoor we ook snapten dat het hek op slot moest blijven. De nachtrust was ook niet geweldig door een hele foute harde muziekparty niet al te ver weg. Gelukkig kregen we het waarborggeld van de heksleutel terug en lieten we met een opgelucht gevoel deze vreemde locatie achter.
En ineens waren we in Slovenië – sneller dan verwacht was daar de grens en al gauw waren we voorzien van een mooie sticker achter de voorruit.
Slovenië is een prachtig land en we genoten van heel veel natuurlijk groen, flinke hoogteverschillen en prachtige vergezichten. Bij een cafetaria / pizzeria hebben we heerlijk gegeten (foto boven) en zochten daarna de auto weer op:
Gelukkig wordt er heel beschaafd gereden in dit land en was er tijd om te genieten van de rivier naast de weg en de kastelen op de bergen:
Maar… toen doemde in de verte een enorm donkere wolkenpartij op en besloten we op een geschikt punt te stoppen want een keer de auto vol laten regenen was genoeg. Dat was op het onderstaande plekje. Met gesloten dak reden we verder en maakten een tankstop. Met volle tank wilde ik afrekenen en… zag mijn tas niet. Overal rondgekeken, de auto ondersteboven gehaald maar hij was weg! Inclusief camera, lens, portemonnee met alle pasjes, rijbewijs, autopapieren, paspoort, enz. enz. Alle belangrijke dingen behalve de telefoon. Na alle rondkijken en rondvragen konden we niets anders bedenken dan de pizzeria nog eens bellen (niets gevonden) en weer helemaal terugrijden naar de plek waar het dak dichtgedaan was. Ook niets. En daar stonden we de politie en Buitenlandse Zaken te bellen op deze beruchte plek:
De politie arriveerde en maakte een minimaal proces verbaal op. Ondertussen weigerde de auto ook steeds weer te starten en met weinig vertrouwen en de auto en de opsporingsdiensten van Slovenië stond ik met dit papiertje in handen:
We besloten in dit plaatsje te overnachten en na te denken over het vervolg van de vakantie. Het pension had nog een kamer over maar ze waarschuwden ons voor een huwelijksfeest dat er de hele nacht zou denderen. Het lokale hotel had misschien plek maar wist dat pas over een aantal uren. Het enige goede nieuws was de aanwezigheid van “Cocktail” – de plaatselijke cola-vervanger die Jolande nog van vroeger kende:
En wat doe je dan??? Een van de opties was om de route te vervolgen want Jolande kon met haar pasje nog benzine, campings en boodschappen afrekenen. En zo kwamen we terecht in Pivka Jama waar schitterende grotten zijn. En ontelbare mensen die ze willen bekijken maar er was plek op de camping zodat we de volgende ochtend vroeg konden gaan.
Helaas brak er een gigantisch onweer uit die op de een of andere manier de ellende benadrukte. Het luchtbed blies een nootje mee door te blijven leeglopen en door de harde wind werd het in de tent ook best wel nat. We sliepen slecht en hadden niet heel veel zin meer in de vakantie tijdens de nacht…
Deze dag waren wij redelijk snel uit de veren, maar onze groene vriend Uli was nog total loss… Misschien heeft hij de hele nacht het knakworstenlied liggen oefenen?
Van Uli hebben we verder totaal geen last gehad, zelfs het fricadellenlied hebben we niet gehoord.
We namen een belangrijke beslissing: in plaats van de stad van de liefde te gaan verkennen in de knallende hitte gingen we al op weg naar het zuiden. Wenen kun je ook per vliegtuig of trein nog eens bereiken maar Slovenie kom je niet zo makkelijk.
Dus rijden maar. Lekker regelmatig gestopt om de Dyane en onszelf bij te tanken:
Aan het einde van de dag arriveerden we bij een mooie camping. Althans, dat dachten we. Bij nader inzien zagen de huisjes in de omgeving er redelijk uit maar was de camping een beetje vreemd. Het hek moest speciaal voor ons opengemaakt worden, we moesten een sleutel huren en de auto buiten zetten en konden de tent op een soort gazonnetje kwijt.
Maar het meer was (afgezien van de vele bordjes waar je vooral niet mocht komen) prachtig mooi en lekker van temperatuur. Heerlijk gezwommen!
Van zwemmen krijg je honger en omdat het hier wat unheimisch voelde hebben we zelf gekokkereld in plaats van het terrein te verlaten.
Leuk van de komst van Jolande was dat ik ook eens op de foto verscheen. De foto’s die ik maakte… verdwenen samen met de camera 🙁
Die avond heb ik fijn gepraat met een andere liefhebber van klassieke auto’s die o.a. een naoorlogse Kübelwagen had. De nacht hebben we aanvankelijk niet zo lekker geslapen wegens ontieglijke herrie van een nabijgelegen cafe/restaurant/disco. Onderstaande foto met prijsvraag heb ik begin van de avond op Facebook gezet:
Het lijkt of de GPS logger er aan het einde geen zin meer in had:
Na een enigszins onrustige nacht met flarden gedachten werd ik met enige spierpijn van de lange wandeling wakker. Ontbijtje, tent afbreken en de auto inpakken voor weer een lange dagroute: naar Wenen!
Ik was graag naar een plekje ten zuid-oosten van Wenen gereden, dichter bij het vliegveld en in de bossen waar de kaysers gejaagd hebben maar daar waren geen campings. In de stad was er wel een maar veel recensenten werden daar klaarblijkelijk horendol van het verkeer. En zo kwam ik op een prachtig plekje in het Wienerwald terecht:
Ook weer hartstikke warm en daarom een tentdeur maar weer als zonneschermpje gebruikt:
Camping Wienerwald heeft een paar goede dingen te koop bij de receptie: diepvriespizza’s die ter plekke de oven in gaan en bier. Wat een lekker bier! Of was ik te hongerig en dorstig van de lange rit???
De dag er op zou ik Jolande weer zien – op het vliegveld van Wenen. Het was best nog een lange rit en de wegen rond de stad waren al aardig vol maar alles ging goed. Tot het moment van landen was er tijd om de luchthaven te verkennen. De raarste types kwam je hier tegen:
Het leukste type was gelukkig goed geland en het was zo fijn om elkaar weer te zien en samen verder de vakantie te gaan beleven! De Dyane stond pal voor de uitgang van de vlieghaven al te trappelen van ongeduld:
Na een goede nacht slaap was het meteen kneiterwarm deze ochtend. Zelfs voor het ontbijt ben ik maar even in de schaduw van de kathedraal gaan zitten:
Het was toch nog een flink eindje rijden naar de Obersalzberg. Wel een mooie route met de Alpen aan een kant en regelmatig een mooi vergezicht en water aan de andere. Het dorpje Berchtesgaden barstte van de toeristen en ineens was duidelijk waarom ik hier geen kampeerplek heb kunnen vinden. Na het dorpje zelf moest het Dyaantje pas echt aan de bak: het is steil naar de Obersalzberg. Een paar stukjes in de 3e versnelling, vrij veel in de 2e en behoorlijk veel in de eerste!
Aangekomen bij de Dokumentation Obersalzberg bleek het al erg druk en ik heb de Dyane maar ergens in het bos geparkeerd bij auto’s van wandelaars. Dat werd ik later die dag zelf ook.
Het herinnerings- en documentatiecentrum is goed opgezet en weet precies de verbazing op te roepen wat er hier en verderop in het Derde rijk gebeurd is, hoe mensen dachten en handelden en naar hun tijd en de toekomst keken. Zelfs als je al veel weet van de nazitijd val je van de ene verbijstering in de andere. Van die momenten dat je onmogelijk trots kan zijn om tot de menselijke soort te behoren. Dit zit blijkbaar in ons allemaal… Van een aantal dingen heb ik een foto gemaakt om later terug te kunnen lezen en alsnog proberen te begrijpen. Met de Eos camera die later die vakantie gestolen is, dus weg huiswerk.
Na het bezoekerscentrum kun je ook naar het huis dat Martin Borman heeft laten bouwen op de Kehlsteinberg om een nog witter voetje te halen bij Adolf Hitler. Er loopt een weg heen waar bussen rijden die speciaal zijn aangepast aan het steile klimmen en dalen. Halverwege is een plaats waar de vier bussen die bergop gaan de vier bergafgaande bussen kunnen passeren. Eenmaal boven gekomen ga je door een lange tunnel om via een wachtruimte een glimmende messing lift in te gaan en dan nog eens meer dan honderd meter omhoog. Een unicum voor die tijd! Als je dan helemaal boven bent zijn de vergezichten adembenemend en prachtig in beeld gebracht op de gestolen camera. Gelukkig heb ik er 1 van de telefoon:
Hier is het huis waar Hitler niets mee had en bijna nooit is geweest. Dit is ook de plek waar in de nadagen van de oorlog en de aansluitende bezetting de mensen van de Amerikaanse 101 airborne division, de Screaming Eagles gelegerd zijn geweest. De divisie die beschreven is in Band of Brothers en met DUKW amfibievoortuigen langs de Rijn naar het zuiden is getrokken toen onduidelijk was of Hitler vanuit het zuiden de oorlog zou proberen voort te zetten. Nu is The Eagles Nest of het Kehlsteinhaus een restaurant en een herinneringsplek waar gelukkig ook veel jonge mensen waren.
Na al deze overweldigende indrukken waren mijn lichaam en geest onrustig en moesten iets doen. Dat werd niet de busreis maar een wandeling naar beneden: iets van 700 meter in een kilometer of acht. Onderweg kwam ik de mooiste dingen tegen die de vele nare indrukken probeerden te compenseren: prachtige ruwe rotspartijen, bossen, de lieflijkste bloemen en vruchten (zelfs wilde aardbeitjes) en ook een grot met een flinke partij sneeuw er in. Alles uiteraard mooi gefotografeerd – wat zou ik dit graag aan anderen laten zien!
Tot mijn verbazing was er geen mens meer te bekennen na mijn wandeling: zelfs de restaurantjes zaten al potdicht en het Dyaantje stond helemaal alleen in het bos op me te wachten. Nu mocht ze me naar beneden brengen, ook weer stukken in de eerste versnelling bij 24% daling. Om een of andere reden komt er flinke rook uit de uitlaat bij afremmen op de motor en bij deze extreme hellingen leek het wel of hele berg in de hens stond. Heel eng maar alles functioneerde nog prima op de weg terug naar de camping. Net op tijd om weer broodjes met beleg te halen van de Aldi en tenslotte uitgeput in slaap te vallen.