De adembenemende waterval aan wisteriabloemen is zo mooi en tegelijk zo tijdelijk dat een stukje vereeuwigen wel mag. De zon is ook al zo’n trouwe metgezel deze dagen en de combinatie nodigt helemaal uit om iets mee te doen. Wel met een camera die details kan vastleggen terwijl de zon volop brandt. Laat ik nou net zo’n ding hebben 🙂

Wij zijn de buitenboel aan het verven en zodoende is het beslag (behalve het slot) van de voordeur af. Leuk voor de katten want die kunnen dan makkelijker naar buiten gluren. Toen bedacht ik me hoe leuk het zou zijn als een kat van buiten naar binnen zou gluren. En hoe superleuk om dat op de foto te krijgen. Maar hoe???

Nou daar zijn allerlei programma’s voor, in de regel bedoeld als bewakingscamera-software. Ik maakte deze setup:

• Een klein statiefje vlak bij de open brievenbusgleuf en wat klemmen
• Een infrarood-camera met infrarood-ledjes voor bijna onzichtbare verlichting – en USB interface
• Een Raspberry pi met powerbank (voor de verplaatsbaarheid)
• En het programma motion in een speciale distributie

Die distributie is erg makkelijk omdat je meteen de wifi van de pi kan activeren, allerlei praktische dingen kan instellen en daar een webserver op komt te staan voor beheer en bekijken van gemaakte foto’s. Ik stelde ‘m zo in dat alleen foto’s gemaakt worden bij minimaal 5% verandering in beeld-pixels. En dan maar hopen op glurende oogjes… Maar helaas niet van buiten naar binnen…

Tja… geen ingluurders dus 🙁 Ook wel jammer is dat motioneyeos alleen werkt met de eerste virtuele cameramodule = de YUV 800×600; reageren op streams als h.264 en mjpeg doet ie niet. Derhalve dus van die kleine prentjes. Met de “echte” cameramodule van de raspberry pi zijn er meer mogelijkheden – en laten ze nu net een module uitgebracht hebben met een uitstekende Sony beeldsensor en C-mount. Dat is een oudere koppeling voor videolenzen. En… er zijn verloopjes te koop naar microscoop en Pentax-K. Waar wacht ik nog op???

Ik heb geëxperimenteerd met tussenringen om groothoek-closeup beelden te maken:

• Een Pentax-M 20mm + 13mm tussenring + converter naar Sony FE
• Een Tamron 28-75 voor Sony FE met 10 + 16 = 26mm tussenringen.

Kortom, de Pentax is heerlijk om mee te schieten maar de nieuwerwetse Tamron doet er niet voor onder en geeft iets meer zoom-flexibiliteit.

Schilderen met licht en de achtergrond als virtueel doek gebruiken. Dat wilde ik al eens vaker doen maar nu had ik twee nieuwe lampjes gekregen plus de opdracht “The last thing you bought” te fotograferen.

Goeie aanleiding om de camera met mooie lens op 40mm, F/13 en handmatige focus op het statief te plaatsen, de camera op 4 seconden en iso 100 in te stellen en… te ontdekken dat de hele achtergrond nog fors belicht was…

Kortom: de gordijnen gingen dicht, een plaat voor die nog steeds te lichte dingen en de camera op F/18, iso50 en 3,2 seconden. Tot de avond wachten was misschien iets handiger geweest maar ik wilde aan de slag…

Met Darktable heb ik nog wat geknipt en de achtergrond weggedrukt 🙂

Tijdens de photochallenge met onderwerp “bottle” heb ik de uitdaging grondig aangepakt en een serie bijzondere opnames gemaakt van abstract tot concreet.

Mijn haargroei neemt op diverse plaatsen zienderogen af, maar op sommige tiert het spul welig. Baardharen zijn heel anders dan hoofdharen: veel dikker, stugger en een mindere originele inplant. De haren zijn of donker of pigmentloos (ja ja van die laatste zijn er wat meer) en van dichtbij boeiend om te zien. Binnenkort ga ik ook eens inzoomen op een zeldzame dunne hoofdhaar en als dat lukt ook op de extreem dunne haren van de kat!

Deze zelfportretten zijn gemaakt met de Sony camera en 90mm macrolens + een flitser op 1/8 van opzij voor de contrasten.

Ik hou van abstract. Niet in alles, maar heel vaak in foto’s. Misschien wel omdat je altijd met iets concreets begint…

De zon die speelde met brokken van een magnesiumzout inspireerde om die pot in de studio neer te zetten en er een knetterende flits doorheen te sturen.

Ik heb een nieuwe server op een mooi plekje op Internet: bij Hetzner in Nürnberg. Een aantal van de websites zijn vandaag al overgezet en dat zie je terug in de grafieken:

Naar beste langdurige traditie heeft ook deze virtuele server een bomengeslacht als naam meegekregen: cocos. Ik ben overgestapt op exotisch, de mailserver heet musa (banaan).

Een 300mm lens is niet de eerste die je pakt om insecten te fotograferen. Behalve als ze ver weg zijn, zich erg laten afschrikken of als er een uitdaging in het spel is. Die was er…

De Pentax-M 300mm is een wonderbaarlijke lens; ondanks de sterke chromatische aberratie is de lens zeer hanteerbaar, compact en perfect instelbaar. Maar niet op een korte afstand (ruim 4 meter…). Echter met een hoge resolutie in het glas en op een camera-sensor is er een kans. zodoende heb ik een bijzonder insect met lange zuigsnuit kunnen kieken.

Dit insect kende ik nog niet maar het is een wolzwever

Hun voedsel bestaat uit bloemenhoning, die ze met hun lange snuit opzuigen. Ze landen niet op de bloem, maar blijven er voor zweven, zich daarbij in balans houdend met de voorpoten. De larven leven parasitair op kevers, nachtvlinders, wespen en andere vliegen.

De foto’s zijn uiteraard gemaakt met de Sony A7R2 en Pentax-M 300mm zoals je hierboven ziet. Op 1/1000 seconde, 100 iso en ongeveer F/11

Je weet nooit hoe een kat een vis vangt. Dat is ‘m:

De foto’s zijn gemaakt met de Sony A7R2 in raw en daarna zijn de zware schaduwen enorm opgehaald met Darktable.