Zondag 4 september ben ik met Philip en Marijke naar Nijmegen geweest. In de Ooijpolder moest van alles te zien zijn; niet in het minst roofvogels.
Nou, buizerds waren er in overvloed – maar niet op de plaatsen waar we met camera’s rondliepen… ELF van die beesten zagen we in de auto, maar NUL in de polder zelf… Aan de oever van de Waal was veel te zien: veel ganzen, aalscholvers en kieviten die zich al verzamelden. Bij het dorpje Ooij zelf doken we een natuurgebied in en kwamen vooral insecten tegen.

Enorme boten voeren voorbij, maar de vogels lieten zich niet storen

Bij hoog water spoelt zand van de boomwortels weg. Het is een wonder dat hier nog bomen staan

Planten groeiden in groepen bij elkaar. Zo zagen we ineens een compleet bos van berenklauwen

Een van de weinige klaverbloempjes en dus een van de weinige hommels

Er waren veel van deze prachtige bloedrode heidelibellen

Ook gewone pantserjuffers lieten zich in overvloed kieken

Een bijtje tijdens een rondje distelbloem

Een bij op een klein, fragiel kamillebloempje

Mooi geel is niet lelijk… is het een zweefvlieg of een bij?

Hier is het beestje in volle glorie te zien

Een prachtig, gepantserd achterlijf. Zie ook de haken aan de poten

Je zult deze vriend in het donker tegenkomen. Ach, hij heeft maar kleine oogjes

Hee, hadden juffers niet twee vleugels???

Zo mag ie natuurlijk in het aarslog. met of zonder vleugels

Het fragiele diertje lijkt echt van metaal. Ik zal het het soort nooit meer vergeten!

Als je er op let, dan blijken er veel verschillende vliegende en kruipende beestjes in de tuin te zitten. Heel aardig van sommigen, dat ze lang genoeg blijven zitten om mij de camera te laten halen! Klik op de foto’s voor een vergroting!

Een hommel is moeilijk te portretteren: door al die zwarte haren kun je z’n koppie niet goed zien

Deze langpootmug wilde langdurig poseren op de biobak. De vleugels waren vochtig en opgevouwen

Sprinkhaan op de tuintegeltjes, waarvan de steenslag als rotsblokken ogen. De voelsprieten waren langer dan het beestje zelf!

Op een mooie werkdag volgde een prachtige avond met wat meer zonlicht: genoeg reden om weer eens de natuur in te gaan om mooie plaatjes te schieten… En dat lukte best goed. In al mijn concentratie, turend door de lens, werd ik flink gepakt door een bloedzuigend insect! Maar ach, het was het waard… Klik op de foto’s voor een vergroting!

Roofhelicopter op zijn vaste plekje: een verlaten mossel

De wind woei steeds een grasspriet voor het koppie. poging 10…

In de avondzon wordt het ineens een warm, intiem plaatje

In het roodachtige licht worden de tinten warmer. En de vogels in de bomen en op de plas worden beter zichtbaar.

Een wegvliegende reiger lijkt wel een rubber kip uit de feestwinkel

Met goed licht en een telescoop komt hij goed tot z’n recht

Zwemmend komen de aalscholvers een stuk dichter bij de camera

Zaterdag 20 augustus vloog er een Kraai uit: Mathijs verhuisde naar Breda om te gaan studeren. Een kamerverhuizing valt eigenlijk best wel mee… En gelukkig wilde Reinier graag helpen! Pas later hoorde ik dat we de Bredase Harleydag gelukkig misgelopen hebben door niet op zondag te verhuizen; manouvreren lukt best met een bakkie, maar tussen 8000 Harleys door???

Alles paste met gemak in kofferbak en aanhanger

Hoogslaper en buro zitten al in elkaar na het nodige geschroef en gesjouw

De slaapbank staat onder het zolderraam en de TV speelt. De hardste werker is tevreden

Op 28 juli hebben wij in drie huizen een laag schelpen gekregen. Waarom? De laag is hoger dan eventueel water in de kruipruimte en moet zo zorgen dat geen muffe putluchtjes opstijgen naar de woonruimten en onze neusvleugels. Wij hopen natuurlijk dat het ook werkt… Klik op de foto’s voor een vergroting!

Al vroeg reed een enorme tankwagen de straat in, helemaal vol tweedehands kokkelhuisjes

De schelpen werden met lucht door een lange buis onder de vloeren geblazen. Wil je weten hoe men er uit zag na het volblazen?

Ben je ergens midden in de Goudse polder of aan het strand? Het is best raar om een luik op te tillen!

Je hoeft niet ver te reizen om fascinerende dieren te zien; de tuin is ver genoeg… Klik op de foto’s voor een vergroting!

Een kluit minuscule spinnetjes, maar een enkele millimeter groot. Bij gevaar vluchtten ze uiteen en later kwamen ze weer samen in een bolletje

Jolande ontdekte deze rups in een opgerold blad van de kronkel-hazelaar. Het is vrijwel zeker de rups van een Plakker (Lymantria dispar, een nachtvlinder)

Deze libelle liet me heel dichtbij komen met de camera

Weer een ander soort libelle; ik moet ze toch eens opzoeken!

Ook deze schoonheid zag geen gevaar in mijn lens op 8 cm achter zich…

Lucky shot: het roofdier en de prooi zijn zich niet bewust van elkaar…

Gewapend met de veelbelovende CrystalView SharpShooter wilde ik de mogelijkheden voor natuurfotografie uitbouwen – maar dat bleek niet mogelijk zonder nog meer hulpmiddelen: buiten bleek een statief echt nodig en in de schuilhut was de “rijstzak” die Jolande voor me maakte onmisbaar om met sluitertijden rond 1/15 seconde onbewogen prenten te schieten! Klik op de foto’s voor een vergroting!

Bewegende objecten zijn bijzonder moeilijk! Deze hommel staat er redelijk op.

Lantaarntjes zijn van afstand goed te kieken met de telescoop. De belichting van de felle plekken blijft een uitdaging!

Ook dit bijtje liet zich prima vastleggen. De foto is wat verbeterd.

En wat ruist er nog meer door het struikgewas??? Met een telescoop betrap je de beesten op van alles…

Deze kleine bruine waterjuffer werd betrapt aan een bloem.

En ja hoor: het was weer reproductie-feest bij de rode torren!

Raar op de aar??? Niet in Aar’s log!

Tot zover even de opnamen van een metertje afstand; nu naar 100 meter boven in de bomen. Hoe doet een 8×32 telescoopje het op deze afstand en met eigenlijk te weinig licht?

Toen een soortgenoot voorbij vloog keken deze 2 jongen en de volwassen vogel daar aandachtig naar. Foto bijgewerkt.

Dit kan met de SharpShooter en een simpele camera: deze prent is onbewerkt, maar lukte na vele andere pogingen…

Boven in de boom, tegen de lichtere achtergrond, is het nog moeilijker om de foto goed te krijgen. Flink overbelichten moest ik hier!

Zeer tevreden over de wereld die ineens open gegaan was door een goed geslepen stukje glas schoot ik nog een blauwe reiger en een plaatje zonder telescoop om je een idee te geven van de afstand tot de overkant. Tja, en toen werd ik zelf geschoten door Philip… Let ook op de superhandige “rijstzak” onder de camera!

Blauwe reiger, zoals ik ‘m nog nooit gezien heb: niet in de ranke jachthouding maar lekker ontspannen op 1 poot en de veertjes overeind.

Zonder telescoop en niet ingezoomd krijg je een mooi overzicht – en een idee van de afstand die overbrugd is met de andere foto’s!

Daar werd de schutter geschoten met een 350D…

Zonder polaroid filter zie je vooral reflecties. Met de camera nog meer dan met het oog.

Als je het filter draait doven de reflecties langzaam uit tot ze bijna helemaal verdwenen zijn.

Zie hier het verbluffende effect van een polariserend filter. Dat is een materiaal dat lichtstralen maar in één richting doorlaat.
Op de eerste foto zie je alle licht dat op het glas valt; de camera ziet dat ook en lijkt het liefst de reflecties te volgen van de kaarten op het raam. Maar het steeds meer indraaien van het filter tot 90° stopt steeds meer van de “wilde” lichtstralen en laat alleen licht uit één richting door. Dit effect krijg je ook boven water: met zo’n filter kun je veel beter in het water kijken en de vissen en planten zien!
Een gevolg van het wegfilteren van licht zie je op de muur: het glas springt er niet meer zo uit en de belichtingstijd wordt langer (hier zelfs het dubbele!). Zo komt ook meer licht van de omgeving op de foto terecht.
Klik op de plaatjes voor een grotere versie!

Het KPN gebouw in Capelle a/d IJssel zoals je dat met het blote oog ook kunt zien. Niets mee aan de hand, toch?

En nu met het polarizerend filter: ineens lichten 2 ramen op! Dat blijken de einden van gangen te zijn, de enige die niet behandeld zijn met een laag, die straling tegenhoudt!

Op een vuilniszak met hooi voor het konijn bewoog ineens iets… Het bleek een nachtvlinder, wiens rust bruut werd verstoord door ons. Omdat het diertje een beetje slaapdronken (of erg voorzichtig) was had ik wel de tijd om de camera te pakken. Langzaamaan kroop het monstertje achteruit, naar de beschermende plooien van de zak, maar ik wilde toch eerst een prentje. De tweede foto is een uitsnede, die ik verscherpt heb (wat iets selectiever had gemoeten) met de Gimp. Klik op onderstaande plaatjes voor een grotere versie en schrik niet!

Hee, wat zit daar op die vuilniszak? Het beweegt een beetje???

Van dichtbij ziet zo’n onschuldig vlindertje er toch wat angstaanjagend uit!

Hoe doet de CrystalVue Sharpshooter het als macro-lens? Hieronder zie je twee plaatjes van de eerste pogingen. Eerder heb ik geprobeerd op grotere afstand te werken, maar dat mislukte omdat ik stond te trillen op mijn benen. Niet van de koffie, maar van mezelf want het lukt gewoon niet om zo’n combinatie stil te houden!
Kortom: ik ga op zoek naar iets statief-achtigs of een “rijstzak”. Waar gebruik je deze combinatie voor? Om afstand te kunnen nemen, want voor je het weet jaag je het doel weg… Een grote libelle laat me wel tot op 4 centimeter naderen, maar dat zie ik een vlieg nog niet doen! Kortom: ik heb er weer een nieuwe mogelijkheid voor fotografie bij!
Klik op onderstaande plaatjes voor een grotere versie!

Viooltjes op 4 meter afstand, genomen door een ruit. 58mm, 1/80

Cactus in de vensterbank met wat tegenlicht genomen. De afstand was ongeveer 1 meter; 49mm, 1/30, zelf-timer