Zaterdag 20 augustus vloog er een Kraai uit: Mathijs verhuisde naar Breda om te gaan studeren. Een kamerverhuizing valt eigenlijk best wel mee… En gelukkig wilde Reinier graag helpen! Pas later hoorde ik dat we de Bredase Harleydag gelukkig misgelopen hebben door niet op zondag te verhuizen; manouvreren lukt best met een bakkie, maar tussen 8000 Harleys door???

Alles paste met gemak in kofferbak en aanhanger

Hoogslaper en buro zitten al in elkaar na het nodige geschroef en gesjouw

De slaapbank staat onder het zolderraam en de TV speelt. De hardste werker is tevreden

Op 28 juli hebben wij in drie huizen een laag schelpen gekregen. Waarom? De laag is hoger dan eventueel water in de kruipruimte en moet zo zorgen dat geen muffe putluchtjes opstijgen naar de woonruimten en onze neusvleugels. Wij hopen natuurlijk dat het ook werkt… Klik op de foto’s voor een vergroting!

Al vroeg reed een enorme tankwagen de straat in, helemaal vol tweedehands kokkelhuisjes

De schelpen werden met lucht door een lange buis onder de vloeren geblazen. Wil je weten hoe men er uit zag na het volblazen?

Ben je ergens midden in de Goudse polder of aan het strand? Het is best raar om een luik op te tillen!

Je hoeft niet ver te reizen om fascinerende dieren te zien; de tuin is ver genoeg… Klik op de foto’s voor een vergroting!

Een kluit minuscule spinnetjes, maar een enkele millimeter groot. Bij gevaar vluchtten ze uiteen en later kwamen ze weer samen in een bolletje

Jolande ontdekte deze rups in een opgerold blad van de kronkel-hazelaar. Het is vrijwel zeker de rups van een Plakker (Lymantria dispar, een nachtvlinder)

Deze libelle liet me heel dichtbij komen met de camera

Weer een ander soort libelle; ik moet ze toch eens opzoeken!

Ook deze schoonheid zag geen gevaar in mijn lens op 8 cm achter zich…

Lucky shot: het roofdier en de prooi zijn zich niet bewust van elkaar…

Gewapend met de veelbelovende CrystalView SharpShooter wilde ik de mogelijkheden voor natuurfotografie uitbouwen – maar dat bleek niet mogelijk zonder nog meer hulpmiddelen: buiten bleek een statief echt nodig en in de schuilhut was de “rijstzak” die Jolande voor me maakte onmisbaar om met sluitertijden rond 1/15 seconde onbewogen prenten te schieten! Klik op de foto’s voor een vergroting!

Bewegende objecten zijn bijzonder moeilijk! Deze hommel staat er redelijk op.

Lantaarntjes zijn van afstand goed te kieken met de telescoop. De belichting van de felle plekken blijft een uitdaging!

Ook dit bijtje liet zich prima vastleggen. De foto is wat verbeterd.

En wat ruist er nog meer door het struikgewas??? Met een telescoop betrap je de beesten op van alles…

Deze kleine bruine waterjuffer werd betrapt aan een bloem.

En ja hoor: het was weer reproductie-feest bij de rode torren!

Raar op de aar??? Niet in Aar’s log!

Tot zover even de opnamen van een metertje afstand; nu naar 100 meter boven in de bomen. Hoe doet een 8×32 telescoopje het op deze afstand en met eigenlijk te weinig licht?

Toen een soortgenoot voorbij vloog keken deze 2 jongen en de volwassen vogel daar aandachtig naar. Foto bijgewerkt.

Dit kan met de SharpShooter en een simpele camera: deze prent is onbewerkt, maar lukte na vele andere pogingen…

Boven in de boom, tegen de lichtere achtergrond, is het nog moeilijker om de foto goed te krijgen. Flink overbelichten moest ik hier!

Zeer tevreden over de wereld die ineens open gegaan was door een goed geslepen stukje glas schoot ik nog een blauwe reiger en een plaatje zonder telescoop om je een idee te geven van de afstand tot de overkant. Tja, en toen werd ik zelf geschoten door Philip… Let ook op de superhandige “rijstzak” onder de camera!

Blauwe reiger, zoals ik ‘m nog nooit gezien heb: niet in de ranke jachthouding maar lekker ontspannen op 1 poot en de veertjes overeind.

Zonder telescoop en niet ingezoomd krijg je een mooi overzicht – en een idee van de afstand die overbrugd is met de andere foto’s!

Daar werd de schutter geschoten met een 350D…

Zonder polaroid filter zie je vooral reflecties. Met de camera nog meer dan met het oog.

Als je het filter draait doven de reflecties langzaam uit tot ze bijna helemaal verdwenen zijn.

Zie hier het verbluffende effect van een polariserend filter. Dat is een materiaal dat lichtstralen maar in één richting doorlaat.
Op de eerste foto zie je alle licht dat op het glas valt; de camera ziet dat ook en lijkt het liefst de reflecties te volgen van de kaarten op het raam. Maar het steeds meer indraaien van het filter tot 90° stopt steeds meer van de “wilde” lichtstralen en laat alleen licht uit één richting door. Dit effect krijg je ook boven water: met zo’n filter kun je veel beter in het water kijken en de vissen en planten zien!
Een gevolg van het wegfilteren van licht zie je op de muur: het glas springt er niet meer zo uit en de belichtingstijd wordt langer (hier zelfs het dubbele!). Zo komt ook meer licht van de omgeving op de foto terecht.
Klik op de plaatjes voor een grotere versie!

Het KPN gebouw in Capelle a/d IJssel zoals je dat met het blote oog ook kunt zien. Niets mee aan de hand, toch?

En nu met het polarizerend filter: ineens lichten 2 ramen op! Dat blijken de einden van gangen te zijn, de enige die niet behandeld zijn met een laag, die straling tegenhoudt!

Op een vuilniszak met hooi voor het konijn bewoog ineens iets… Het bleek een nachtvlinder, wiens rust bruut werd verstoord door ons. Omdat het diertje een beetje slaapdronken (of erg voorzichtig) was had ik wel de tijd om de camera te pakken. Langzaamaan kroop het monstertje achteruit, naar de beschermende plooien van de zak, maar ik wilde toch eerst een prentje. De tweede foto is een uitsnede, die ik verscherpt heb (wat iets selectiever had gemoeten) met de Gimp. Klik op onderstaande plaatjes voor een grotere versie en schrik niet!

Hee, wat zit daar op die vuilniszak? Het beweegt een beetje???

Van dichtbij ziet zo’n onschuldig vlindertje er toch wat angstaanjagend uit!

Hoe doet de CrystalVue Sharpshooter het als macro-lens? Hieronder zie je twee plaatjes van de eerste pogingen. Eerder heb ik geprobeerd op grotere afstand te werken, maar dat mislukte omdat ik stond te trillen op mijn benen. Niet van de koffie, maar van mezelf want het lukt gewoon niet om zo’n combinatie stil te houden!
Kortom: ik ga op zoek naar iets statief-achtigs of een “rijstzak”. Waar gebruik je deze combinatie voor? Om afstand te kunnen nemen, want voor je het weet jaag je het doel weg… Een grote libelle laat me wel tot op 4 centimeter naderen, maar dat zie ik een vlieg nog niet doen! Kortom: ik heb er weer een nieuwe mogelijkheid voor fotografie bij!
Klik op onderstaande plaatjes voor een grotere versie!

Viooltjes op 4 meter afstand, genomen door een ruit. 58mm, 1/80

Cactus in de vensterbank met wat tegenlicht genomen. De afstand was ongeveer 1 meter; 49mm, 1/30, zelf-timer

Dat is snel: dinsdag besteld in Amerika en op zaterdag al in huis: mijn nieuwe telescoopje, dat ook makkelijk op de adapter van mijn Canon A80 geschroefd kan worden met voor en achter 37mm schroefdraad. Die camera heb ik omdat ‘ie overal mee naar toe kan; dat ik geen telelens kan monteren was uit mijn hoofd gezet.
Maar nu wilde ik toch dingen dichterbij halen… en besloot geen duizenden euros in een luxe scoop te steken, maar eenvoudig te beginnen. En dat werd dit leuke apparaatje, waar ik nu mee ga leren werken. Voor bijzonderheden kun je hier kijken.
Onderstaande foto’s heb ik met Jolande’s Praktica geschoten!

De kleine krachtpatser van voren

Met het uitgeklapte display van de A80

Hier zie je de combinatie beter in perspectief

Diverse plaatjes uit de Nederlandse natuur. Een aantal zijn genomen in de ruige plantengroei van dit beschermde natuurgebied. Het hoogtepunt was echter toch om bij aalscholvers op de tak te zitten, zo dichtbij leken we te komen – dankzij hulpmiddelen, dat wel…
Klik op de foto’s voor een vergroting!

Veel van deze kleine schoonheden vlogen rond en gaven meestal net te weinig tijd voor een foto als ze stil zaten

Is het een vlindertje of een mot? In ieder geval is ‘ie behoorlijk schuw en wil niet zomaar op de foto!

Veel planten schoten zaad en pluizen, zoals deze distel

Het was een bijzonder productieve avond voor rode torretjes, zie maar:

Een hete avond was het voor rode torren met heel lange voelsprieten. Je zag ze overal op aren en halmen, vooral op deze brede. Let vooral op het acrobatisch achtereind van het mannetje

Acrobatische toeren uithalen op een lang, dun en buigbaar aartje, niet het ideale echtelijke bed, maar ja, als je van avontuur houdt…

Hier dan een pikante close-up van een romantisch rode-torren stel.

Maar uiteraard was er nog veel meer te zien:

Schaatsenrijder op het water met de spiegeling van de wolken. Let ook op de heel kleine insecten die ik pas op de foto zag…

Als laatste prentje van de avond geen planten of dieren, maar de lucht…

Met grote klappen klimt een aalscholver uit het water. Genomen met mijn Canon A80 met 2x converter lens… helaas niet genoeg voor deze afstand!

Maar toch, het hoogtepunt van de avond was het kijken naar de aalscholvers in de bomen en op het water.
Dat ging niet zo geweldig met m’n kleine cameraatje, maar door de telescoop van Ben van den Broek ging dat geweldig!

Kijk, dat kan met een Swarovsky en 20x vergroting (en de A80 op maximaal). Zo kun je wel heel dichtbij komen!

Hier vergroot de telescoop wel 40x en de camera staat op 69mm. De bevestiging van de A80 was goed, maar het werd (mede door de sterke vergroting) al een beetje donker. Maar toch: fantastisch dichtbij!

Nog een prent van deze aalscholver, die zich misschien niet bewust is van 3 mensen in een schuilhut met een superieur stuk optiek. Zo goed ziet zelfs een vogel niet…

Vandaag heb ik net de trein gemist. Ik zag de deuren dichtgaan en kon geen reuzensprong meer maken. Jammer, vooral omdat Jolande in die trein zat en we graag samen wilden reizen… Ik zag haar zitten achter een raampje van de wegrijdende trein…

Maar gelukkig was het goed weer: de temperatuur was redelijk en een zonnetje deed z’n best om door te breken. Ik zocht een bankje op en vond in mijn tas wat te lezen.
Ineens zag ik wat fladderen. Maar het was ook ineens weer weg.
Wat kon dat zijn??? Een beetje alert wachtte ik tot het weer gebeurde.

En daar zag ik een meesje zitten, vrij dicht bij. Het diertje vloog op en… verdween. Toen zag ik een gaatje in een lichtmast en vermoedde een nest. Maar zou dat echt kunnen, gewoon in zo’n ijzeren paal???

En ja hoor: daar kwam het ijverige diertje weer te voorschijn. Gelukkig had ik de camera bij me met de teleconverter en hoefde ik niet lang te wachten: in een langgerekte blauwe streep zoefde het meesje de onverwachte woning binnen en *knip* ik had ‘m.
Al snel was het voedsel afgegeven en vloog het beestje weer uit voor de volgende lading en *knip* ik had ‘m weer.

Natuurlijk was ik graag met Jolande samen getreind, maar deze korte ontmoeting voelde toch ook als een cadeautje!