Op 2 december spoedde mijn lief zich door het ontwakende Rotterdam. Gelukkig had ze ook oog voor de lucht, die een waar vuurwerk liet zien. Van dit soort luchten zei mijn moeder vroeger: “als je dit zo schildert, denken ze dat je verkeerde kleuren hebt gekozen”. Maar dit klopt wel degelijk!

Reflecterende verkeersborden onder het vuurwerk in de hemel

Als mieren wriemelen vroege mensen naar hun werk, terwijl de natuur haar pracht ontplooid

Sint van vlees, bloed en marsepein

Vandaag was de Sint in het land – of beter: in verpleeghuis Hannie Dekhuijzen in Rotterdam. Jolande en Babita werden zwarter en zwarter en ik werd roder en langhariger… ’s Ochtends traden we op voor bewoners van het verpleeghuis en dat was met sommigen ontzettend leuk en warm. In de AB-ruimte waren cadeautjes en gedichten. Later gingen we de huiskamers en bedden langs tot vermaak van velen. ’s Middags waren de kinderen van het personeel aan de beurt… Ik zag er eerst wat tegenop, omdat ik dacht dat het minder knus zou zijn dan met de ouderen. En er waren maar liefst VIJFENZEVENTIG kinderen aangemeld! Voor het betreden van de kantine, met “Sinterklaasje kom maar binnen met je knecht” uit alle monden dacht ik aan het advies van clown-docent Patrick: “het motortje starten en optreden maar”. Daar stapte ik in beeld en wist dat iedereen naar me keek maar niemand mij zag – ze zagen de Sint en daar ging het om! Pieten Jolande en Jolanda hielpen met uitdelen van de cadeaus en maar liefst drie andere pieten hielpen Babita met het vermaken van de kinderen. Het was fantastisch om de kinderen om ons heen op het podium te hebben en liedjes te zingen: de spanning op de gezichtjes en de luide stem waarmee ze enthousiast zongen! Het was een spannende, enerverende en bijzondere dag!

Nog even poseren voor we de afdeling op gingen. We hadden er echt zin in!

Sint moest heeel ver door de knieen, maar werd ruimschoots beloond met een dikke zoen van Antoinette!

Op het podium in de kantine, temidden van Piet Jolande en Piet Jolanda en een berg grote geschenken.

Het knusse straatje met oa. kroeg de Olifant.

Op vrijdag 25 november gooide Koning Winter de knuppel in het hoenderhok en dat is veel mensen niet goed bevallen… Van Amsterdam tot den Bosch in de file staan is niet prettig; helemaal niet meer thuiskomen is erger. In het oosten werden soep en warme dranken naar ingesneeuwde reizigers gebracht. Een dag later kwam het leven weer op gang in de de witte gebieden. In Gouda lag helemaal niets, maar in Apeldoorn waar ik toch al heen wilde lag genoeg van dat uitnodigende witte goedje. Met stevige bergschoenen aan vertrok ik naar de Veluwe en net na Amersfoort lagen de eerste plekjes sneeuw. Verder, bij Barneveld en Stroe, zag ik vanuit de warme trein al een redelijk pakje sneeuw liggen en die laag werd steeds dikker richting Apeldoorn. Eenmaal uit de trein gestapt dwarrelden de witte vlokken overvloedig neer en begon de fikse wandeltocht naar mijn moeder – bewust lekker door dikke lagen heen stappend. Natuurlijk hou ik van zonneschijn, maar dit is ook heerlijk weer voor mij!

De voorgaande dag had NS problemen met de sneeuw, maar nu liep alles weer volgens het boekje.

De Apeldoornse bieb, gezien door een heleboel vallende sneeuwvlokken.

In het Beekpark staat een glazen monument. Met een witte omgeving komt ‘ie best mooi uit de verf.

Het nieuwe kleed, tijdelijk opgehangen aan de kast in de kamer

Een heel opvallende plaats in de kamer wordt ingenomen door… het laatste wandkleed, opgebouwd uit een heleboel kleine stukjes stof. En dan ook nog eens heel verschillende stoffen, oa. stukjes die Jolande eens gekregen had. Die zijn in stroken van 4 cm breed gesneden en verwerkt in dit magnifieke stuk. Maar los van de techniek: ik vind het een grandioos meesterwerk van mijn moeder!

tafelblad vol onderdelen, die samen een werkende universele PC gaan vormen… Opdracht: zoek de muis!

Het eerste onderdeel in de kast: DVD

Met gulle hand een bak geheugen er in gieten

Detail van de kleine stekkertjes voor schakelaars, ledjes, etc.

Zware voeding met heel veel stekkertjes

Een mysterieus blauw schijnsel

Zaterdag 19 november arriveerden een heleboel dozen, die erom riepen geassembleerd te worden tot een werkende PC. Mathijs was erg hard aan een nieuwe PC toe, omdat de oude steeds vaker het bijltje er bij neergooide… Dit was ook een goede reden om de hardware weer eens helemaal up to date te brengen en dat was te merken ook: na installatie van de (closed-source, ja dat wel…) Nvidia driver ging glxgears van 80 naar 3800 toeren per minuut en waren zelfs de Linux 3D games leuk genoeg om te spelen! Alle onderdelen bleken in orde en alles paste prima samen: de tang hoefde er bijna niet aan te pas te komen. Veel ventilatoren moeten de tijdens het gamen opgewekte warmte weer kunnen afvoeren en de voorste fan heeft ook nog eens prachtige blauwe ledjes, die voor een mysterieuze gloed zorgen. O ja: heb je de muis al gevonden op het eerste plaatje???

Vandaag met de Swaro telescoop naar de Reeuwijkse plassen gefietst en heel veel moois gezien. Spectaculair waren de vissende futen, die ik van heel dichtbij met gevangen visjes zag spelen; een volwassen fuut nam er eentje zelf en gaf er een aan een jong, die het zich goed liet smaken. Het fotograferen door de scoop ging heel slecht zonder statief; ik improviseerde door de scoop op het fietsstuur te leggen en de camera er met de losse hand achter te houden… Ja, een betere camera-koppeling is ook beslist nodig! Desondanks zijn er best een paar leuke prentjes bij, sommigen van hele grote afstand genomen!

Er waren veel zeilboten actief, van lesbootjes tot historische scheepjes

Deze boten lagen helemaal aan de overkant van de Elfhoevenplas!

Tof beest: liet me alle tijd nemen voor een min of meer gelukte foto…

Ver weg in een weiland liepen grauwe ganzen en deze brandganzen

Wedstrijdzeilers, aangemoedigd door mensen op een vlotje

Maar menigeen deed heel rustig aan en genoot van het stralende weer op 16 oktober

Met banaan en palm In september zijn we met ons tweetjes een week naar Turkije geweest. Daarvan hebben we een heleboel foto’s en ook leuke dagboek-stukjes, die je nog wel eens online ziet komen. Enne, op de laatste dag heb ik een impulsaankoopje gedaan waarvan ik de gevolgen nog niet helemaal kan overzien… Laat ik het zo zeggen: vorig jaar hebben we een olijfboompje gekocht, dat direct door de douane is afgenomen. Dit jaar hebben we een palm gekocht en de grond er maar aan laten zitten. En het huis op die grond ook maar erbij genomen…

Mooi palmpje he? En het bananenplantje? En het huis???

De compleet nieuwe keuken met marmeren aanrechtblad

Als het mooi weer is (heel vaak dus) zie je de zon in de Egeïsche zee ondergaan!

Zondag 4 september ben ik met Philip en Marijke naar Nijmegen geweest. In de Ooijpolder moest van alles te zien zijn; niet in het minst roofvogels.
Nou, buizerds waren er in overvloed – maar niet op de plaatsen waar we met camera’s rondliepen… ELF van die beesten zagen we in de auto, maar NUL in de polder zelf… Aan de oever van de Waal was veel te zien: veel ganzen, aalscholvers en kieviten die zich al verzamelden. Bij het dorpje Ooij zelf doken we een natuurgebied in en kwamen vooral insecten tegen.

Enorme boten voeren voorbij, maar de vogels lieten zich niet storen

Bij hoog water spoelt zand van de boomwortels weg. Het is een wonder dat hier nog bomen staan

Planten groeiden in groepen bij elkaar. Zo zagen we ineens een compleet bos van berenklauwen

Een van de weinige klaverbloempjes en dus een van de weinige hommels

Er waren veel van deze prachtige bloedrode heidelibellen

Ook gewone pantserjuffers lieten zich in overvloed kieken

Een bijtje tijdens een rondje distelbloem

Een bij op een klein, fragiel kamillebloempje

Mooi geel is niet lelijk… is het een zweefvlieg of een bij?

Hier is het beestje in volle glorie te zien

Een prachtig, gepantserd achterlijf. Zie ook de haken aan de poten

Je zult deze vriend in het donker tegenkomen. Ach, hij heeft maar kleine oogjes

Hee, hadden juffers niet twee vleugels???

Zo mag ie natuurlijk in het aarslog. met of zonder vleugels

Het fragiele diertje lijkt echt van metaal. Ik zal het het soort nooit meer vergeten!

Als je er op let, dan blijken er veel verschillende vliegende en kruipende beestjes in de tuin te zitten. Heel aardig van sommigen, dat ze lang genoeg blijven zitten om mij de camera te laten halen! Klik op de foto’s voor een vergroting!

Een hommel is moeilijk te portretteren: door al die zwarte haren kun je z’n koppie niet goed zien

Deze langpootmug wilde langdurig poseren op de biobak. De vleugels waren vochtig en opgevouwen

Sprinkhaan op de tuintegeltjes, waarvan de steenslag als rotsblokken ogen. De voelsprieten waren langer dan het beestje zelf!

Op een mooie werkdag volgde een prachtige avond met wat meer zonlicht: genoeg reden om weer eens de natuur in te gaan om mooie plaatjes te schieten… En dat lukte best goed. In al mijn concentratie, turend door de lens, werd ik flink gepakt door een bloedzuigend insect! Maar ach, het was het waard… Klik op de foto’s voor een vergroting!

Roofhelicopter op zijn vaste plekje: een verlaten mossel

De wind woei steeds een grasspriet voor het koppie. poging 10…

In de avondzon wordt het ineens een warm, intiem plaatje

In het roodachtige licht worden de tinten warmer. En de vogels in de bomen en op de plas worden beter zichtbaar.

Een wegvliegende reiger lijkt wel een rubber kip uit de feestwinkel

Met goed licht en een telescoop komt hij goed tot z’n recht

Zwemmend komen de aalscholvers een stuk dichter bij de camera