Lady Jane is een van de stoomtractors. Stoom was het thema van dit jaar!

Een verzamelaar en vijf Deutz tractoren uit dezelfde serie: met een, twee, drie, vier en zes cilinders

En een serie Porsche tractoren

OK, dan een foto in kleur van deze gloeikopmotor

En nog een in kleur – en voor mij ook in geur: ik heb een Eicher als deze gehad in mijn vrijgezellentijd als schillenboer en trekkerliefhebber!

De foto’s zijn gemaakt met een Pentax K-7 camera en Pentax-M 20mm groothoeklens – en enkele detailfoto’s met een Pentax 35mm macrolens.
Na het stofhappen en kwijlen toerden we weer richting Gouda, maar maakten een tussenstop in Woudrichem bij de Pannekoekenbakker. Heerlijk, wat een dag!

Afwisselend bewolking en zon tijdens het stijgen en dalen. Met alleen het geluid van de de wind, een rund en af en toe een zwijn…

De start van de tocht

Ruige rotsen en grillige natuur

Van planten en dieren…

Doorkijkje naar de Egeische zee

Een paddenstoelenparadijs

Mossen en varens: sprookjesachtig

Bossen, rotsen en het Griekse eiland Samos

Overal sporen van zwijnen

Tegenlichtopname van natte takken

Typische ruige dennenboom

Groen en fris of grijs en dood

Eenmaal over de hoge passen, achter de bergen wordt de zee aan de overkant zichtbaar. En dan nog een flink eind bergaf lopen!

Verweerde rotsen

Een soort natuurlijk beton met stenen

Bijzondere winterkleuren van o.a. bomen

Enorme, holle platanen

Kruispunt van wandel en mountainbike routes

Platanenbollen in tegenlicht

Het oude, oorspronkelijk Griekse Doganbey ligt zwijgend in de bergen. Het zijn veelal tweede huizen van rijke Turken

Veel nesten in dennen, gesponnen door rupsen

Opvallend gekleurde steen bij een oude waterval

Putters deden zich tegoed aan zaden

Ik heb heel veel merels, putters en roodborsten ontmoet

Slingerend daalt het pad af langs het oude Doganbey

Eenmaal weer in de bewoonde wereld (nou ja, ik zag een herder en een boer) tussen het oude en het nieuwe Doganbey hoorde ik dat er geen bus meer naar de dichtsbijzijnde stad ging. En dat er geen hotel of pension open was in de winter…
Een heel vriendelijke boer heeft me geholpen door me met zijn oude Sahin naar Soke te brengen. Zo goed en kwaad mogelijk (met mijn beperkte kennis van Turks…) kletsten we over de streek (er staan veel katoenfabrieken en ook bekende jeans worden hier gemaakt), zijn tuin en boomgaard en Turkije in het algemeen. Met een tas vol versgekregen mandarijnen en citroenen werd ik netjes bij het busstation afgeleverd. Het was een zware (zo’n 22 kilometer in de bergen op losse ondergrond) maar fantastische dag – helemaal alleen in de grote natuur en dan weer tussen fijne mensen.
Enne… die nacht sliep ik bijna door een zware storm heen…

En als uitsmijter is hier nog een melig filmpje van een grote boot…
De foto’s en het filmpje zijn gemaakt met een Pentax K-7 camera en 55-300 + 35mm macro lens.

Buiten was de wereld nog wit, het leek wel of Koning Winter een nieuw wit dekentje had gelegd over de geruimde delen van Gouda. Een flinke wind joeg die sneeuw mee naar nieuwe plaatsen en ik hoopte maar dat Schiphol geen vluchten zou annuleren – en zeker niet die van 9:05 naar Izmir. Gezien het weer rekende ik er op dat de pendeltaxi al om vijf uur voor zou rijden… maar dat was niet zo. Sterker nog: het wachten duurde nog een heel uur, een normale ophaaltijd voor normaal weer zonder besneeuwde wegen. Vol vertrouwen kon ik instappen en Jolande uitzwaaien: de reis was begonnen.
Of niet? In Bloemendaal moesten nog twee mensen opgepikt worden; niet erg, want de chauffeur wilde toch via Bodegraven reizen omdat de weg langs de Gouwe veel te gevaarlijk bleek. Maar oei, wat gleed die taxi makkelijk weg in de sneeuw: ik vermoedde dat een “standaard” chauffeur allang een deukje opgelopen zou hebben. “Zitten er geen winterbanden onder?” wilde ik weten. “Nee, weet je wat dat kost voor de baas, die hebben wel twintig auto’s rijden. Ja, dan zou ik ook een vierwielaangedreven auto vragen omdat die ideaal is met dit weer.”

Glibberend en glijdend arriveerden we in Bloemendaal waar het een eeuwigheid leek te duren voor twee oude mensjes ingestapt waren met voor een maand bagage bij zich. Bij mijn groeiende gevoel van ongerustheid vergeleken was de chauffeur een bron van rust. Ik maande mezelf rustig te blijven, maar dat viel tegen omdat de oude mevrouw wat paniekig uitriep: “o, nu gaat die chauffeur vast veel te hard rijden, dat kan niet goed gaan”. Ik besloot een ontspannen houding aan te nemen om de chauffeur die onze levens in zijn hand hield niet gek te maken. Maar toen kwam Ibrahim. Ibrahim bemande de centrale en vertelde de chauffeur dat hij helemaal terug moest rijden om iemand uit Goverwelle mee te nemen. “Dat gaat niet”, zei de chauffeur, “die meneer hier moet om negen uur vliegen”. “Ja moet wel, Anton”, sputterde de mobilofoon, anders wij hebben fout gemaakt. Mag niet”. “Dan gaat deze meneer misschien zijn vlucht missen”, probeerde Anton nog op veel rustiger manier dan ik mij voelde. “Geen probleem maken, want anders wij fout” beeindigde Ibrahim de discussie. “Anders jij grote fout, vriend” wierp ik Ibrahim tegen, die dit niet hoorde omdat het bakkie al uit stond. “O, zie je wel, hij gaat nu te hard rijden” klonk het benauwd achterin, “dit gaat helemaal fout”.

Twintig minuten later had een stevige persoon zich tussen de oudjes achterin gewurmd en probeerde Anton tevergeefs de auto in een uitrit te keren. Achterstevoren in een andere uitrit werkte gelukkig wel en onder het angstige kakelen van mijn medereizigster slingerden we door het Goudse sneeuwlandschap. 6:55 liet het klokje zien. Anton wierp me een betekenisvolle blik toe. “Over tien minuten had ik aanwezig moeten zijn om in te checken”, antwoordde ik hardop. Achter me klonk het als kippen, die een vos om hun hok zien lopen.

Gaandeweg werd de sneeuwpap steeds minder dik en eenmaal op de A4 kreeg de Mercedes de sporen om uiteindelijk rond 7:37 bij de vertrekhal te stoppen. Na een kort bedankje voor de veilige rit rende ik met bagage en al de hal in op weg naar balie 25, vrezend dat die al lang gesloten zou zijn. Maar gelukkig stond er nog een rijtje van vier of vijf reizigers voor beide loketten. Een rose wapperend lapje trok mijn aandacht en het duurde even tot ik door had dat er een hoop haar aan vast zat: het bleek de tong van een erg opgewonden hond die wapperde in zijn adem. Twee knotsen van manden stonden te wachten op wat komen ging. Voorlopig niet veel, want een van de baasjes die bij de balie stond draaide zich naar de ander en riep: “we zitten niet in het systeem!”

Een aantal telefoontjes en veel opgewonden heen- en weer geren van diverse mensen in uniform later had het systeem zich overgegeven en de mensen toegelaten. Met wiebelende hondenmanden, een scootmobiel, eerstehulpkoffer en veel bagage verdwenen de reizigers naar de gate. Maar het systeem sputterde nog steeds en kende ook mij niet. “Zeker op Internet geboekt?” vroeg de baliemedewerker, “dat is een ander systeem. Ga daar maar even wachten op een telefoontje of u mee kunt”. Het kleine beetje rust dat ik opgebouwd na het zien van de rij verdween weer als sneeuw voor de zon…
Van dichtbij maakte ik mee hoe een man vijf verschillende pogingen deed om met veel teveel bagage in te checken. De baliemedewerker sprong steeds uit zijn vel, iedere keer als de man opnieuw aankwam zag ik zijn ogen beginnen uit te puilen tot hij explodeerde: “Meneer, ik heb u al gematst met extra kiloos, die extra tas kan er niet bij”. “Dan maar als handbagage”. PLOF!

Maar ook aan dit amusement kwam een einde, evenals aan het wachten: ik mocht mee… Inmiddels was het boarden al begonnen en met meer adrenaline in mijn systeem dan normaal in een jaar lukte het ternauwernood om te genieten van het taxien door het besneeuwde landschap. Nauwelijks los van de startbaan werd mijn ongerustheid weer helemaal op peil gebracht doordat het vliegtuig onrustbarend snel in hoogte zakte. Maar ook dit kwam goed en uiteindelijk dommelde ik zachtjes in slaap.

Ik werd wakker met de geur van versgebakken brood: een heerlijk hapje bracht me voor het eerst die dag in een gelukzalige vakantiestemming. Anderhalf uur later deed het dikke wolkenpak rond Izmir moeite om dat lekkere gevoel samen met de maaginhoud weg te werken. Heftige turbulentie en een bliksemontlading op de romp van het vliegtuig brachten een stukje ongerustheid weer terug en het zweet liep van mijn rug… maar dit verhaal moet waarheidsgetrouw eindigen met een eind goed, al goed. Gürsel haalde me op en onderweg stopten we nog even om voor een paar lira een enorme zak mandarijnen en sinaasappels te kopen, die her en der van de bomen vallen. Enige tijd later verschenen de vertrouwde beelden van Kuşadası in de verte en kon de vakantie beginnen…

Binnen, bij het knapperende vuur werden we lekker warm

Kouder was het bij de ijsbaan!

De kinderen kregen het vanzelf warm

Rustig jongetje bij de ijsbaan

Niet zo rustig meisje na een val op het ijs…

Hier had meer van de linkerzijde in beeld moeten komen met de warmtetrilling in de lucht

Prachtige oude Scania-Vabis(fish-eye opname)

Pleintje, 180 graden in beeld met de fish-eye lens

Op de markt binnen: schitterende kastjes voor kaarsen

Op de Nieuwendijk hangt mooie kerstversiering, bij de schemer krijg je een apart effect!

Gebruikte apparatuur: Pentax K-7 toestel en de volgende lenzen: 10-17mm fish-eye, 70mm en 120mm vaste brandpuntlenzen.

Als het even droog is veranderd de grond

Een steen die op een taart lijkt

Een dode struik en een levende, warme en bijna weggezakte zon geven een heel bijzondere sfeer aan dit stukje kust.
Ook zijn er veel vogels te zien en te horen dus hier kom ik zeker nog vaker!