aar's log » Clownerie

Stap in je clown

Aar — Thu, 18 Feb 2010 19:59:01 +0000

In december 2009 hebben we een fotoshoot gemaakt van een stel clowns. Het resultaat is een prachtig gedrukt fotoalbum, dat we hebben aangeboden aan Patrick van de Goudse clownschool. Hier staat een kleine selectie van de vele foto’s:

De foto’s zijn gemaakt met een Pentax K-7 toestel, een 50mm FA f/1.7 en een 16-45 lens en drie flitsers: 2 x Metz 48 en voor de witte achtergronden een Canon 430.

Clownerie in de heemtuin

Aar — Tue, 30 Dec 2008 21:22:04 +0000

Op zondag 1 juni 2008 heb ik samen met Gemma en Janny van de Goudse Clownschool opgetreden in de heemtuin. Dat was heerlijk om te doen – en dat stralen we geloof ik wel uit op de foto’s:

Weer als Sinterklaas aan de bak

Aar — Mon, 15 Dec 2008 19:10:52 +0000

Sinterklaas blijft voor mij een intrigerende clown en ik mocht hem weer twee keer zijn dit jaar! De eerste keer was ik mooi op tijd (half een) en hoorde dat Sint pas om half vier de zaal zou betreden.
Ai, en wat doe je in de tussentijd? Meer dan een uur voor het begin van het feest kwam de stoet wandelstokken en rollators al op gang richting zaal. Die mensen laat je toch geen uur wachten???
En zo toog ik met de pruik en kruis van Sint al naar de wachtenden om als Sinterhippie alvast wat vermaak te brengen. Dat bleek een heerlijke rol!
Later, tijdens het optreden, kwam er een aap uit de mouw. Of beter: een andere Sint in de zaal!
Door oa. een zakloopwedstrijd moest de “echte” Sint gevonden worden….

Als nar opgetreden

Aar — Wed, 18 Apr 2007 20:38:35 +0000

Vanochtend ging een wens van me in vervulling: optreden als nar!
Het is de Middeleeuwse week in Zorgcentrum Korte Akkeren, waarin van alles te beleven is: van troubadours, via een schandpaal met varkens en gier tot een heuse modeshow, lekker eten en wat al niet meer. Jolande heeft bijna alle kostuums zelf gemaakt, inclusief… mijn narrenpak.
Daarmee heb ik opgetreden voor en tussen de bewoners. Het was heerlijk om te doen en het lukte om een heleboel los te maken: verwarring, verwachting, spanning, uitbundige lach, verlegenheid, genegenheid en een draai om mijn oren.
Ik was nauwelijks gespannen van te voren en ook tijdens het optreden was er steeds het gevoel van zekerheid dat het prima zou gaan en alles spontaan mocht gebeuren. Mijn “motortje” liep, zoals Patrick me dat heeft geleerd. Door zijn training was niet alleen de beleving voor het publiek beter, maar genoot ik er zelf ook van. Zie hier een aantal prentjes (waarin ik mezelf maar even in het midden zet):

Clownerie weekend

Aar — Sun, 11 Mar 2007 11:15:49 +0000

Dit weekend heb ik met een aantal medeclowns van de avondcursussen clownerie een stap verder gezet. Dat was ook de naam van de workshop, georganiseerd door Patrick van den Boom.
Het was erg fijn om de tijd te kunnen nemen. Niet alleen mijn clown is gegroeid; het hele bewustzijn van mijzelf, de omgeving en publiek heeft een enorme stap gezet. En niet alleen dat van mij!
Wat mij precies beweegt om dit te doen weet ik nog steeds niet, maar het bevalt uitstekend en helpt ook erg goed om de waan van alledag te trotseren.
Het begint wel steeds meer te prikkelen om iets met de clownerie te doen en dat gaat gebeuren: binnenkort zal ik als middeleeuwse nar optreden!

Neuzen in alle richtingen

Hoezo kopje onder?

Schitterende locatie: de Barg

Er was publiek aanwezig

Langs de Gouwe liet ik het weekend nog even aan me voorbijgaan…

Piepshow

Aar — Mon, 12 Dec 2005 12:12:21 +0000

En eindelijk, na een heleboel oefeningen komt dan het optreden voor echt publiek! Jolande, Jolanda en Astrid waren getuige van mijn eerste uitvoering: een stukje genaamd “piepshow” waarin ik op zoek ga naar “de” muis. Het was best heel spannend, maar met de prima voorbereiding en training door Patrick van den Boom is het goed verlopen. Het lukte ook om zelf te genieten van het optreden. Enne, ja dit roept wel om meer…

Een klein beetje clownerie toegepast

Aar — Sun, 26 Dec 2004 18:36:29 +0000

Met realistisch getemperde verwachtingen vertrokken Jolande en ik naar Hannie Dekhuizen op 2e kerstdag; om “gewoon” te werken – wat ook inhield: bijspringen in de verzorging – en heel kleinschalig de clownerie te toetsen.

Een aantal geleerde zaken kwam heel goed uit: wat zien de oudjes snel of je speelt of echt bent! Een goede reden om heel puur jezelf te zijn…
En zo wilde ik beslist niet teveel hooi op m’n vork nemen.

Een “klassieke” scene, waarin ik “onzichtbaar” en “stiekem” een krukje uit een volle huiskamer weghaalde ging prima: de emoties, oorzaken en gevolgen kon ik goed uitbeelden. En reageren op het overwachte: een mevrouw vond het helemaal niet leuk (de act of het weghalen van iets uit “haar” huis???) en gaf flink tegenspel (tot vermaak van de anderen, dat wel…) Ze beet me een enorme Franse slagzin toe, die ik niet kon verstaan, maar eindigde op “IMBECILE!”

Oei, toen weer iets anders geprobeerd… De fant-zonder-oli was bij enkelen een succes; het lieve egeltje deed het bijna overal perfect: het beestje mocht overal wel blijven – op een persoon na, die (toen ik niet keek) het diertje met een boog door de kamer gooide. Na terugzetten keek ik stiekem en was getuige van weer een luchtreis van de onschuldige knuffel…

Geluidsprikkels met een muziekdoosje waren heel boeiend: sommige mensen zijn zo ver weg, dat reacties moeilijk te herleiden zijn: van de muziek of niet…
Na een muziekje samen met een mevrouw gedraaid te hebben (zij de slinger!) hoorde ik even later een mevrouw aan de andere kant van de tafel het muziekje (uit Sound of Music) plotseling euriën. Fantastisch: ik had het van haar absoluut niet verwacht!
Aan het einde van deze dag voelt het goed ietsje geclownt te hebben; ik weet ook dat er nog heel, heel veel te leren valt!

Eerste clownerie spulletjes

Aar — Sun, 19 Dec 2004 20:21:00 +0000

Op zaterdag 18 december hebben Jolande en ik onze eerste spulletjes voor de clownerie gekocht. Het was zo’n heerlijke dag, waarop we niet zo heel veel “verplichte” dingen te doen hadden en alle tijd voor de leuke, creatieve dingen konden nemen.
We begonnen het winkelen op de Lange Groenendaal, waar we in een speciaal winkeltje met allerlei leuke dingen de speeldoosjes vonden die we zochten: heel klein met een hendeltje om aan te draaien. Als je het doosje ergens op zet dat als klankkast dient, dan klinkt het verrassend helder en mooi.

Daarna doorgelopen langs de Hoge Gouwe naar een filiaal van de kringloopwinkel op zoek naar… geinige, bruikbare dingen. En die vonden we in de vorm van grappige knuffels en zelfs een dolfijnen-handpop. Aan de Kattensingel stonden nog meer oude spullen. In een mand met 2e-hands knuffels woonden zelfs 2 HP-tuxen! Was Linux al zo ingeburgerd dat de knuffels aan een 2e leven toe
waren??? Of zo onbekend en onbemind…

En daar, in een groot rek met allemaal koffers en tassen stond ‘ie dan: de echte, ware clownskoffer. Of niet? Sommige dingen zijn heel bijzonder, maar misschien toch niet helemaal perfect… of gewoon wat aan de grote kant.
Maar ja, het was wel een bijzonder ding: een wat exotisch motiefje en geel leer op de hoeken. Langzaam groeide er iets tussen de koffer en mij: ik moest wel even over een weerstand heen: zo’n koffer is lastig op te bergen en ik weet allang niet meer hoe vaak ik Jolande’s koffer verplaatst heb…

Ik haalde het bonte ding uit het rek en het neerzetten op de tegels gaf al een beetje het gevoel niet zomaar iets in handen te hebben: het voelde apart en ik wist dat ik er iets mee zou kunnen. Ik kocht ‘m!

Een boel andere spulletjes pasten natuurlijk in dat grote ding en zo liep ik ermee over straat. Jolande vroeg of ik de koffer eerst naar huis wilde brengen, maar nee: het bakbeest moest mee de drukke stad in voor boodschappen en een lekkere lunch.
Nou, het werd heel leuk: de act met de koffer begon te groeien. In een winkel waar Jolande een prachtige, echte Jola-jas kocht deed ik de truc al en mensen vonden het leuk. Op de markt kreeg ik veel meer aanspraak dan normaal met een boodschappentasje! Jolande hield af en toe haar hart vast of ik niet te idioot zou gaan doen – vooral toen ik een winkel met heel breekbare dingen binnenstapte en toen ik bij de ijzerwinkel zei dat de net gekochte tochtstrip van 2 meter lang in de koffer moest…
Ik vertelde dat de koffer uit 101 nacht kwam. “1001 bedoel je zeker”, zeiden mensen dan. “Nee, 101; je moet ergens beginnen!”

Thuisgekomen deed ik het mysterieuze ding open en zette de gekochte knuffels er in. Prachtig. Het duurde niet lang of er lag nog een knuffel bij: eentje met een echt bewegende staart… Het was Maks, die zijn poezenvelletje tussen de olifanten, dolfijnen en papegaaien vleide!

De tweede cursusdag bij “Mijn vriend de clown”

Aar — Sun, 12 Dec 2004 20:34:44 +0000

Vol goede moed gingen we weer met Marleen op weg. Dit keer was het beter weer en bleek de weg naar Eindhoven een stukkie mooier.
In de auto praatten we al over van alles, zelfs over het clownen. Iedereen was weer aanwezig en we gingen verder – weer was het een heel herkenbaar deel van Jan; die man weet rol en functioneren van de clown zo fantastisch over te brengen!

In de middagpauze peilde Astrid de belangstelling van de groep voor een vervolg: dat zou dan een lange en behoorlijk intensieve training zijn.
Ze vroeg het ook expliciet aan mij; ik voelde me best vereerd omdat ik “maar” vrijwilliger ben met een baan en dus relatief weinig van het geleerde in de zorg terug te laten komen. Ik moest er nog even over over denken; het gaat tenslotte om iets groots en eigenlijk wilde ik ook eerst in de echte praktijk een stukje ervaring opdoen. Dan is het eenvoudiger om een investeringsplan op te zetten met doelen, die alleen met vervolgtraining realiseerbaar zijn.

De middag was een beetje verrassend: Arno voerde ons een stukje mee naar hulpmiddelen voor de clown. Hij had een schitterende oude koffer, waar je ècht in wilde kijken…
De verwachting kwam ook uit, want er zaten juweeltjes in de koffer… allemaal dingetjes, waar zintuigen mee te prikkelen zijn en de clown zijn functie op heel andere manieren dan alleen zijn lichaam mee kan gebruiken.

Voor enkelen was dit zeker een verrassend deel van de cursus en bracht de praktijk weer een stukje dichterbij: hier waren heel concrete aanknopingspunten om mensen te bereiken, die in bed liggen, niet meer praten kunnen en ook verder weinig manier hebben om zich uit te drukken.
Een heel prettige afsluiting!

Ik wil de mensen van stichting mijn Vriend de Clown enorm bedanken voor de wereld, die ze voor me hebben laten open gaan!

Piet in het bad

Aar — Thu, 02 Dec 2004 20:30:43 +0000

Het was al bijna een gewoonte geworden: Leos en ik traden voor het derde jaar aan als Zwarte Piet bij zwemvereniging ZPC in Rotterdam.
Ik heb er behoorlijk tegenop gezien: de rol, het schminken en het geregel om aan het eind van de middag Leos uit Gouda te laten overkomen, ik van mijn werk (nu Capelle, dus gelukkig dichtbij) en op tijd, zwart en bont met Sint het zwembad te betreden.

Maar gelukkig lukte alle geregel, vooral omdat Jolande niet hoefde op te passen en ons lekker zwart kon maken. En raad wat: ik genoot van mijn rol, veel meer dan voorgaande jaren! Het contact met Leos en Sint was goed en de kinderen kregen hele echte en leuke kindervrienden te zien.
Ik voelde me lekker los, kon alles zeggen en doen, gebruiken wat me uitkwam en door allerlei rolpatronen heen fietsen.

Piet Ik moest even heel diep in de snoepzak zoeken om Veronica het liefste hartje te geven: ze werd heerlijk rood en verlegen, wat ook de kindertjes opviel…
Boven op het balkon gaf ik ook een hartje aan een man, die vermoedelijk naar het zwemmen van zijn kind kwam kijken. “Heb je al een vriendinnetje”, vroeg ik. “Ik ben al 10 jaar getrouwd!”, riep de man een beetje verontwaardigd uit, tot vermaak van de anderen op de tribune.
Piet Ikke dacht ook dat de kinderen die rugcrawl oefenden een “zwaaislag” probeerden en zwaaide enthousiast terug… Pas later realiseerde ik me dat ik voldeed aan enkele kenmerken van een clown.

Dat kwam pas wat later, toen ik het bordje “verboden toegang” had gezien op de trap naar de hoge duikplank, om de contructie heen gelopen was en aan de achterzijde als een aap omhoog klauterde naar de plank – terwijl kinderen riepen dat dat niet mocht, mensen hun hart vasthielden over hoe dat moest aflopen, ouders vreesden dat ik echt het water in zou buitelen
en hun kinders zouden schrikken van mijn witte vel… en Sint mij gebood weer naar beneden te komen. Goed van Sint: anders had ik geen goede reden gehad om terug te gaan??? Nu kon ik lekker teleurgesteld zijn en even later meteen weer vrolijk.

Ja, ik was anti-autoritair geweest, had iets mafs gebruikt wat op mijn weg kwam, was daar ongebruikelijk en verrassend mee omgesprongen, was deelsvoorspelbaar (de rol) en onvoorspelbaar geweest en had het publiek geboeit en laten lachen… dat is een clown… Zou ik het in me hebben???

De eerste dag bij “Mijn vriend de clown”

Aar — Sun, 28 Nov 2004 20:24:59 +0000

Ik was één van de tien gelukkigen van Hannie Dekhuijzen die aan een cursus clownerie mochten meedoen. We kwamen uit alle hoeken van het verpleeghuis, van af-en-toe vrijwilliger tot verzorgende en arts.
Wat kun je verwachten van een tweedaagse workshop? Geen idee. Jolande en ik konden meerijden met Marleen op de lange tocht naar Eindhoven.

Het werd een heel gedegen en onderbouwd gebeuren, heel verhelderend en prima te plaatsen. We hoorden dat een clown voor dementerenden een heel andere is dan die voor kinderen of anderen: bij mensen die veel herinneringen kwijt zijn blijven de meest elementaire over met heel vroeg in het leven ontmoette archetypes – de clown is daar één van.

En die clown moet zuiver zijn: zeker geen typetje, want dat wordt direct herkent en dan is het effect verdwenen… Je moet ook niet nep-grappig zijn, maar gekke stukjes uit jezelf naar boven laten komen. Tja, en dan kan blijken dat je niet in de wieg gelegd bent als clown… Dat risico moet je maar lopen en lekker de workshop doen.

Wat zijn nog meer kenmerken van een clown?
De clown is anti-autoritair: trekt zich niets aan van regeltjes en verbodjes; als het zo uitkomt doet de clown wat ‘m uitkomt – heerlijk!
Het spelen met voorspelbaar gedrag (mensen weten dat iets moet gaan gebeuren) en toch nèt even iets anders doen is leuk.
In volle onschuld iets doen waarvan mensen weten dat het niet kan of niet mag kan ook fantastische reacties oproepen…
Voor mij best nog moeilijk: gebruik maken van onverwachte dingen of gebeurtenissen; niet uit je doen raken, maar het juist gebruiken…
En donders goed weten wat er in de ander (enkele persoon of publiek) omgaat: contactmomenten maken en herkennen, etc…

We deden een heleboel oefeningen naast de theorie en kregen rake verklaringen van wat we deden en lieten gebeuren. Met een vreemde opdracht voor de groep besefte iedereen nog een eigenschap van een clown: kwetsbaarheid.

Emotioneel behoorlijk moe sloten we de dag af… een eerste kennismaking met de clown in onszelf.
Ik wilde verder; die clown heeft zoveel kenmerken die ik zo bij mezelf herkende… er was nog één cursusdag te gaan over twee weken!